Wednesday, July 18, 2007

@ 7:48 PM எழுதியவர்: வரவனையான்


விடுவாதாய் இல்லை செந்தழல் ரவியையும் லக்கியையும், இதோ பிடியுங்கள் தோழியர். "கேத்தரீன் பழநியம்மாளின்" இன்னும் சில கவிதைகளை.


தத்துவங்கள் உரியும் பட்டையாய்
உதிர்ந்த பொழுதில்
தொடங்கிற்றொரு பயணம்
இருள்வெளியில் நிற்கின்றேன்
உடன் வந்தோரில்லாமல்
பிடித்து கொள்ள ஆயுத்தமாய்
குறிகள் மட்டும்



"என்னாடி ஒவ்வோரு தடவை
ஒரு பெயரை சொல்லுற"
அடிக்க கையை ஓங்கும்
போலீஸ் "மாமா"
அறிய வாய்ப்பில்லை அடையாளங்களற்று
இருப்பதின் வலியும் விடுதலையுணர்வும்





இதுதான் வேலை நேரமென்றில்லை
லெவி'யில்லை வரியும் இல்லை
ஆனாலும் நிச்சயிக்கபட்ட
விடுமுறை இருக்கிறது
மாதா மாதம் - அதையும்
தனக்காக எடுத்துக்கொள்கிறது
என் கவிதைகள்
பின் கவுச்சி வாடையடிக்காமல்
என்ன செய்யும்




இனி எப்போதும் செய்யாதே
இது போல் புணரும் அவசரத்தில்
வீசியெறிந்து பரவி கிடக்கும்
உன் ஆடைகளை இருளில் தேடி
எடுத்தணிந்தபடி
"ஒரு கவிதை சொல் என்று"
மன்னித்து விடு உன்னை
கொன்றதற்கும்



( "கேத்தரீன் பழநியம்மாள்" தொல்லைகள் தொடரும் )

3 மறுமொழிகள்:

  1. //என் கவிதைகள்
    பின் கவுச்சி வாடையடிக்காமல்
    என்ன செய்யும்
    //

    என்னாலும் அந்த வலியை உணர முடிகிறது.

    என்னங்க உங்க தொலை பேசி என்னாச்சு (service cut?)

  1. யார் சொல்வது தொல்லைகள் என்று...

    மிகவும் அருமை...!!!!

    நீங்கள் வெளிக்கொணர்வது ஒரு புதிய புரட்சியை...!!!!

    ஸ்மைல் போன்று இன்னொரு சகோதரியை...!!!!

    வரவேற்கிறோம்...!!!

    முடிந்தால் சொல்லுங்கள் அந்த சகோதரியிடம் எங்களைப்பற்றி...

  1. //முடிந்தால் சொல்லுங்கள் அந்த சகோதரியிடம் எங்களைப்பற்றி... //

    நல்லவரு, வல்லவருன்னா...

    தோழரே.. நாமளே ஏதோ நல்லவனுங்க மாதிரி கும்மி அடிச்சிக்கிட்டிருக்கோம். உண்மையிலேயே நம்பளைப் பத்தி நாலு பேருகிட்ட சொல்லணும்னா நல்லபடியா ஏதாவது சொல்ல முடியுமா? சொ.செ.சூ வெச்சிக்கிறதே நம்ப ஆளுங்களுக்கு பொழைப்பா போச்சி.